با عرض سلام و احترام خدمت تمامی دوستان خوب وعزیزم:
خدا را شکر میگوییم که این نعمت را نصیبمان کرد تا بار دیگر عید قربان را
جشن گرفته و آن ر را گرامی بداریم .در اینجا بعنوان یه دوست وظیفه خود
میدانم که این عید مبارک و بزرگ را خدمت همه عزیزان صمیمانه تبریک
گفته و برای همه دوستان و همشهریان از درگاه ایزد منان آرزوی صحت و
سلامتی و عمر پر برکت مسئلت نماییم.
عیدتون مبارک
|
|
آدمای مهربون و باوفا دروغ ميگن ......
اونا که میگن تا هميشه ديونتن ......
بزار بیپرده بگم دروغ ميگن ......
اونا که ميان به اين بهونهها از تو شهر قشنگ قصهها دروغ ميگن .......
اونا که فدات بشم تيکه کلامشون شده ......
به تموم آسمونا به خدا دروغ ميگن
آنروز که سهراب نوشت تا شقایق هست
زندگی باید کرد
خبر از دل پر درد گل یاس نداشت
باید اینگونه نوشت :
هرگلی هم که باشی چه شقایق چه گل
یاس چه میخک زندگی اجباریست.
اشكم ولي به پاي عزيزان چكيده ام
خارم؛ ولي به سايهء گل ارميده ام
با ياد رنگ و بوي تو ؛ اي نو بهار عشق
همچون بنفشه سر به گريبان كشيده ام
چون خاك؛ در هواي تو از پا فتاده ام
چون اشك؛در قفاي تو با سر دويده ام
من جلوه ء شباب نديدم به عمر خويش
از ديگران حديث جواني شنيده ام
موي سپيد را؛ فلكم رايگان نداد
اين رشته را به نقد جواني خريده ام
اي سرو پاي بسته؛ به ازادگي مناز
ازاده من ؛ كه از همه عالم بريده ام
زندگی زیباست*** اما بدون غم
مرگ زیباست*** اما بدون گناه
عشق زیباست*** اما بدون دروغ
دنیا زیباست***اما بدون درگیری
گل زیباست***اما بدون ریشه
سکوت زیباست***اما بدون یار
شیشه زیباست***اما بدون تیرگی
برف زیباست***اما بدون رهگزر
خانواده زیباست***اما بدون دوری
" تقدیم به دل شکسته ها "
دلم گرفته
به اندازه وسعت
تمام دلتنگی های عالم...
شیشه قلبم انقدر نازک شده که
با کوچکترین
تلنگری می شکند...
می خواهم فریاد بزنم
ولی واژه ای نمی یابم
که عمق دردم را در فریاد
منعکس کنم...
فریادی در اوج سکوت
که همیشه برای خودم سر داده ام...
دلم به درد می اید وقتی
سر نوشت را به نظاره می نشینم...
کاش می شد سرنوشت را
با روزهای شیرین
عجین کرد...
نفرین به بودن
وقتی با درد همراست...
نفرین به بودن
وقتی این همه فاصله
میان من و توست...
کاش زندگی در برگ درخت جاری بود ، آن
کاش زندگی در برگ درخت جاری بود ، آنگاه تا بهار بود می خندیدیم و بعد به امید پاییز می
کاش زندگی در برگ درخت جاری بود ، آنگاه تا بهار بود می خندیدیم و بعد به امید پاییز می نشستیم
نشستیم
گاه تا بهار بود می خندیدیم و بعد به امید پاییز می نشستیم
دعا:
خواهم امشب با خدا خلوت کنم، از درون خود کمی صحبت کنم.
از نواقص ها و رنجش های خود، از قضاوتها و سنجش های خود.
از غرور و حرص و از و کینه ام، از صفا و عشق و مهر در سینه ام.
از توقع های بیجای خودم، حماقت های پیدای خودم.
از خدا خواهم مرا یاری کند، نقص هایم گیرد و کاری کند.
خدا درد دلم گوش کن، شعله های حسرتم خاموش کن.
"آمین"
شده یه چیزی تو دلت سنگینی کنه....؟؟؟خیلی سخته ادم کسی رو نداشته باشه...
دلش لک بزنه که با یکی درد دل کنه ولی هیچکی نباشه...
نتونه به هیچکی اعتماد کنه هر چی سبک سنگین کنه تا دردش رو به یکی بگه ...
نتونه اخرش برسه به یه بن بست ...
تک وتنها با یه دلی که هی وسوسش می کنه اونو خالی کنه ...
اما راهی رو نمی بینه سرش روکه بالا می کنه اسمون رو می بینه به اون هم نمی تونه بگه...
خیری از اسمون هم ندیده
مگه چند بار اشک های شبونش رو پاک کرده...؟!
بهش محل هم نداده تا رفته گریه کنه زود تر از اون بساط گریه اش رو پهن کرده تا کم نیاره ...
خیلی سخته ادم خودش به تنهایی خو کنه اما دلی داشته باشه که مدام از تنهایی بناله...
خیلی سخته ادم ندونه کدوم طرفیه؟!
خیلی سخته ادم احساس کنه خدا انو از بنده هایش جدا کرده ...
خیلی سخته ندونی وقتی داری با خدا درددل می کنی داره به حرفات گوش می ده یا ...
پرده ی گناهات انقدر ضخیم شده که صدات به خدا نمی رسه.... ؟کاش میشد برف را انبار کرد
تا سپیدی هر زمان آغاز کرد
کاش میشد روز را تمدید کرد
تا که نورش را به شب تقدیم کرد
کاش میشد ماه را تقسیم کرد
در سرای خانه ها آویز کرد
کاش میشد در خزان زندگی
نوبهاری را دگر آغاز کرد
کاش میشد جهل را زنجیر کرد
عقل را از بند آن آزاد کرد
کاش میشد هر دم از دریا گذشت
غرش امواج را در هم شکست
کاش میشد با پرنده همنوا
تا به اوج اسمان پرواز کرد
کاش میشد زندگی را ساز کرد
در میان عاشقان آواز کرد
کاش میشد در تمام زندگی
لحظه های خوب را تکرار کرد
کاش میشد در غروب افتاب
لحظه های نور را تمدیدکرد
کاش می شد... کاش می شد... کاش می شد ..........دوباره من گم شده ای در هیا هوی زمان گم شده ای در اشفته بازار..
با دستانی سرد و چشمانی پر از اشک اشکهایی که شاهدان عینی روزهای سرد و تاریکم بودند! شنیدم : گوش فرا دادم اما...
کاش کسی هم میشنید کاش کسی بود این دل غمگین و خسته ام را تسلی بخشد...
امان از این دل تنگی که راحت میتواند هر کسی راببرد, امروز من مانده ام و یک دنیا دل تنگی و دیوانگی...
من مانده ام و این تصور که عبور ثانیه ها چقدر ناچیز است و دیواره بغض من چه نازک؟
باز تصنیف غم باز نت های تنهایی و حزن انگیز سرنوشت از کدامین غم از کدامین مسلخ عشق بگویم روزگاریست همدم مونس غم دیگران بودم و هستم ولی کاش................
هان ای مردمان ایا کسی ز غم من خبر دارد ایا مرحمی بودید بر این دل خسته....
در این غروب در اين لحظه مرگ روز آفتابی به انتظار شبی دیگر به ساز دل گوش فرا میدهم و به صدا در میاورم ساز تنهایی را و با بغض آتشین در گلو بریده بریده میگویم که کجایی؟
تو بی وفا رفتی و پاسخی برایم نیست و من فقظ طنین صدا و هق هق هایم را در فضای خالی و سرد اتاقم میشنوم و چشمانم را که میبندم این جملات به ذهن آشفته ام سرک میکشند..
ديروز گذشت امروز هم میگذرد چون روزهای سخت دیگر در واپسین قدمهای ساعت مگو :دریغ ,دریغ
که چه نا جوانمردانه مرا در این دیار سرد و تاریک تنها گذاشتی....
ديروز باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه ............. . و اما امروز باز باران بي ترانه باز باران ,با تمام بي کسي هاي شبانه مي خورد بر من تنها ,مي چکد بر فرش خانه باز مي ايد صداي چک چک غم...باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟؟؟؟ نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که ان کودک که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد کجاي ذلتش زيباست؟؟
به كسي توجه نمي كنه ...
از كسي خجالت نمي كشه...
مي باره و مي باره و...
اينقدر مي باره تا آبي شه... آفتابي شه...!!!
ازکبوترپرسیدم : زندگی چیست؟ پرهایش را تکان
داد و جواب نداد ازدریا پرسیدم:زندگی چیست؟
خروشید و جوابم را نداد ازآفتاب پرسیدم:زندگی
چیست؟ غروب کرد وجوابم را نداد ازانسان
پرسیدم:زندگی چیست؟ گفت: زندگی خون دل
خوردن است اولش عشق وبعد مردن است
با یادت رنج را می شناسیم
وبا یادت همچنان عشق را میجوئیم .
ندونسته شادی رو از قلبم گرفت و غم و دلتنگی جاش گذاشت
کسی که خنده رو از لبام گرفت و به چشمام اشک داد..
کسی که شب و تاریکی رو مهمون روزام کرد!
آره می نویسم تا شاید...شاید روزی بخونه و بدونه که هنوز به یادشم ...
بدونه هنوز هیچکس تو قلبم جاش رو نگرفته !!
شاید بدونه با رفتنش ....اونقدر اشک ریختم که دیگه اشکی برام نمونده
اونقدر سر به دیوار تنهایی کوبیدم ..که دیگه دیواری نمونده
آره من با رفتنش رفتم...........اونقدر که دیگه راهی نرفته نمونده
آره..با رفتنش ......مردم...ولی با دل و جانم.....
و حالا........
فقط یه حس ناتمومم تو دل سیاه زندگی .......
می نویسم که بدونه هر وقت بیاد عزیز لحظه های تنهاییمه
که بدونه من اینجا کنار رویاهای ناتمومم به انتظار اومدنش به تیک تاک ساعت
گوش سپردم...
خودت می دانی که دوستت دارم
خدایا
من همانم که در خلوتم از تو حیا نکردم و در آشکار نیز مراقب فرمانت نبودم
من آنم که وقتی مژده گناهی را شنیدم شتابان به سوی آن رفتم
تو مهلتم دادی توجه نکردم.....تو پرده پوشی کردی باز هم حیا نکردم
با آنکه میدانستم از همه چیز خبر داری ولی با تمام اینها باز هم..........!
خدایا با بردباری ات مهلتم دادی و گناهم را پوشاندی و مرا عقوبت نکردی....!
گویی گناهانم را از یاد برده ایی و از کیفرم در گذشته ایی ....!
از این بالاتر ؟ گویی تو از من شرم داری !
ولی خداوندا :
خودت این را هم میدانی که وقتی گناه می کردم ، اعتقاد نداشتم که تو خدای من نیستی !
و میدانستی که قصد لجبازی با تو را ندارم !
گناه من ناشی از غلبه هوای نفسم بود !
پس ای خدای من " ای خدای بخشنده من " منم بنده رو سیاهت
مرا به حال خود رها نکن ، چون با وجود تمام این گناهان خودت میدانی چقدر دوست دارم .
فراموش نکن من جز تو کسی رو ندارم
|
سلام