بشر همیشه در آرزوست

یک روز در حسرت ،و روز دیگر باز هم در آرزوست

همیشه در ای کاش ها زندگی می کنیم

پس چرا آن زمانی که در  دست داریم قدرش را نمی دانیم

چرا باید در گذشته زندگی کنیم و در حسرت باشیم

وچرا در حال، همیشه در آرزوی آینده ،ای کاش بگوییم

ذات بشر این است که همیشه در ترقی باشد اما به چه قیمتی؟

ایا همه دنیا بهمون برسد دیگر آرزویی نداریم؟

از نوح(ع)بیشتر عمر می کنیم

چرا در گیر و دار زندگی گیر کر ده ایم

از معنویت دور شده ایم

از مهربانی ها سخن نمی گوییم

پژمرده ایم ،پریشانیم ،در استرس ایم

محبت ،عشق ،صداقت،صفا،صمیمیت،عطوفت،مهربانی ها همشون ازمون دورند

نه به فاصله فرسنگ ها ،بلکه ماهها،سالهاوشاید قرنها